Close

October 15, 2014

Oranje vat ‘bomgrap” van “Maarten Peters” luchtig op

dallas

“Gedurende de rit naar Mansion on Turtle Creek zonk Maarten weg in zijn herinneringen aan de hectiek van gisteren. Hij maakte zich geen zorgen over het treffen met de ploeg. Maar wel over het vragenuurtje met de media. Dat was niet op zijn verzoek geinitieerd. De overijverige organisatie van de sportpers had het initiatief bedacht. Misschien wel tegen de wil van de KNVB in. Hem was niets gevraagd, alleen meegedeeld dat er vanaf twaalf uur een zaal was gereserveerd in het hotel van het Nederlands elftal. Eerst mochten de vaderlandse collega’s een half uur vragen stellen, daarna de internationale pers.

Bij de luxe entree van het hotel kon Maarten ongestoord uitstappen. De security gebaarde dat hij naar de lounge kon doorlopen. Kennelijk was hij keurig aangemeld. In de hoge hal kwam aanvoerder Ronald Koeman hem reeds tegemoet. Een brede grijns was voldoende om hem te kalmeren.
‘Maarten, je hebt ons wel een dag bezig gehouden. Maar het was weer eens wat anders dan de sleur van alledag tot nu toe.’
‘Sorry, it wist niet eens dat de vertraging zo lang heeft geduurd.’
Maarten voelde zich enigzins opgelaten en schuldig aan de verstoring van de voorbereiding op de kwartfinale tegen Brazilie.
‘Ik hoop niet dat ik jullie voorbereiding heb verknald. Dat was zeker niet de bedoeling.’

Op dat moment dribbelde Dick Advocaat door de lounge naar Maarten. Ook Frits en Henk voegden zich bij het tweetal.
‘Zo Maarten, als we verliezen van Brazilie, geven we gewoon jou de schuld.’
Advocaat lachte voluit en zwakte zijn beschuldiging meteen weer af.
‘Nee joh. We hebben je gisteren al vergeven wat er is voorgevallen. We houden het op een verkeerde grap op een verkeerde plaats. We hebben gisteren hier nog goed kunnen trainen. Dus het ritme is niet ontregeld. Wij zijn alweer overgegaan tot de orde van de dag. Bij ons ben je nog steeds van harte welkom.’

Maarten was de bondscoach dankbaar voor zijn bemoedigende standpunt.De bondige verklaring beitelde hij woord voor woord in zijn geheugen.
‘Ik heb dat zo ook op de radio uitgesproken. Ze confronteerden me vanuit Nederland met de kop in je eigen krant. Ik heb daarop gezegd dat ik die kop belachelijk en schandalig vind en dat jij zoiets niet verdiende. Wat is er nou allemaal gebeurd? Misschien was er ook wel wat meer aan de hand met deze vlucht.’
[…]
Dick Advocaat trok Maarten mee verder het designhotel in. In de eetzaal zat de selectie nog gedisciplineerd aan tafel. Een aantal klapte luidruchtig bij de binnenkomst van Maarten. Een enkeling joelde. De sfeer was baldadig, maar verre van vijandig. Maarten stak een hand op en maakte een buiging. Ietwat potsierlijk, maar wel passend bij de verrassende omstandigheden.
‘Dank, jongens. Ik beloof je dat ik het niet meer zal doen.’
[…]
Een paar tellen overwoog hij op Dennis Bergkamp af te stappen. De technicus van Inter Milaan bevolkte het tafeltje achter de bondscoach, samen met Wim Jonk, Marc Overmars en Edwin van der Sar. Maarten kende Bergkamps heilige angst voor vliegen. Hij kon het zich voorstellen dat het eindeloze wachten op het vliegveld van Orlando hem bepaald niet had genezen van zijn complex. Bergkamp stak joviaal zijn duim en Maarten wist genoeg. Hij toonde ook zijn duim en was weg.”

(Lex Muller, Een wandelende tijdbom – Oranje en het WK van ‘94, Uitgeverij Logikos, Nijmegen 2014, blz 167-169, 169-170, 171)