Close

October 10, 2014

Massasprints als systeem en taktiek in de Tour de France

tour

“Toch is er nog een andere reden waarom de Tour van 1986 van cruciale betekenis kan worden geacht. namelijk als het einde van een tijdperk. Het volgende jaar, 1987, zag de opkomst van de Nederlandse sprinter Jean-Paul van Poppel, die twee etappes won (en vier in 1988) mede dankzij het uiterst gedisciplineerde en strak georganiseerde begeleidende werk van zijn Superconfex-team, dat de kunst van het terughalen van ontsnappingen en het op touw zetten van massasprintfinishes begon te perfectioneren. Zodoende werd dat team de wegbereider voor de moderne ploegen – Mario Cipollini’s goed gedrilde teams aan het eind van de jaren negentig en het begin van het nieuwe millennium, Mark Cavendish’ HTC-Columbia-team van 2008 en later – die zo volledig op hun sprinter vertrouwen en in staat lijken de achtervolging van de ontsnapte koplopers van die dag zo goed te beheersen dat ze die altijd op de laatste kilometer of daaromtrent wisten in te halen. Maar terwijl dit voor Superconfex en anderen een kunstvorm was, is het tegenwoordig meer een wetenschap, met zendertjes en oortjes die het de ploegleiders mogelijk maken de tijdsverschillen voortdurend aan hun renners door te geven, waardoor er geen beroep meer hoeft te worden gedaan op hun inschattingsvermogen en intuitie. Volgens velen – onder wie ook Hinault, LeMond en Kochli – betekent dit een verarming van de wielersport.”

(Richard Moore, De spectaculairste Tour aller tijden, Uitgeverij Meulenhoff, Amrterdam 2013, blz 250-251)