Close

June 13, 2014

De ontevredenheid over het systeemvoetbal (II)

raul

“Wie zich de halve finale van de DFB-beker in 2011 herinnert, waarin FC Bayern München tegen Schalke 04 voor het thuispubliek tegen alle verwachtingen in met 0-1 verloren had (voor mij is deze herinnering nog vers, omdat deze wedstrijd pas gisteren plaatsvond), die moet misschien nog denken aan wat een in de wedstrijd teleurgestelde commentator zich ongeveer in de tachtigste minuut liet ontvallen: de Nederlandse filosofie van het ‘totaalvoetbal’ is verworden tot een filosofie van het ‘totaal in balbezit blijven’, waarin er in feite al geen ideeën, geen concepten en ook geen resultaten meer bestaan.

Of het nu vanwege een fenomenale keepersprestatie is (bij Schalke stond Manuel Neuer in het doel), vanwege een ‘stap te laat’ (Arjen Robben had voor het lege doel de voorzet net gemist), of vanwege een niet gegeven penalty (Mario Gomez was gevallen in het strafschopgebied): als een wedstrijd om een of andere reden in een fase van tempoversnelling geen resultaten laat zien, dan heeft de machine eigenlijk alleen nog maar die andere optie, namelijk om de bal voortdurend over en weer te spelen, ofwel te consolideren en de tijd vol te maken.

Als er niets meer naar voren gaat, zoals de expert Oliver Kahn terecht analyseerde, gaat het spel nu eenmaal ‘de breedte in’.

Voor de toeschouwer is een dergelijk opgelegd omzetten van de knop volkomen onbegrijpelijk, omdat bij een knock-outwedstrijd, in elk geval tegen het einde van de wedstrijd, toch eigenlijk alles op alles zou moeten worden gezet. Op die manier lijkt de wedstrijd op een onnavolgbare wijze futloos en ongeïnspireerd – en de vraag is of het publiek het na zulke verliezen nog zal kunnen opbrengen om bij eventuele latere overwinningen van zulke elftallen het feestje daarover echt mee te vieren.”

(Martin Gessmann, “Filosofie van het voetbal”, Uitgeverij Klement / Uitgeverij Pelckmans, Zoetermeer (Nederland) / Kalmthout (België) 2012, blz 144)