Close

May 7, 2014

“The mother of all own goals”*

“Na meer dan vijfhonderd wedstrijden in het doel van Notts County is Albert Iremonger, 39 jaar inmiddels, beland in de blessuretijd van zijn carriere. In zijn laatste wedstrijd voor de ploeg krijgt Notts County een penalty toegewezen. Albert stapt naar voren. Hijzelf en niemand anders zal de strafschop verzilveren. Dit wordt zijn afscheidscadeau. Honderden tegendoelpunten heeft hij kunnen voorkomen met zijn lange, uitschuifbare tentakels, maar zelf scoren heeft er als doelman nooit in gezeten.

Deze penalty zal de beslissing in de wedstrijd brengen. Er zijn nog maar twee minuten te spelen, de stand is 0-0. Verwoestend zal hij uithalen, waarna de bal dwars door het net moet vliegen. Hij gaat Nott County de overwinning schenken.

Wat een ontknoping! Het publiek juicht en scandeert [zijn] naam wanneer de goalie met trage stappen het veld oversteekt. Er staat een wind die zo krachtig is dat de bal steeds van de penaltystip af waait. Een tegenwind is het, voor Albert. Hij zet zijn hak in de grond om een kleine kuil in de stip te draaien. Daarin blijft de bal liggen zonder dat een windvlaag er vat op krijgt.

Dan loopt Albert een paar stappen achteruit. Hij kijkt naar de keeper in het vijandelijke doel, hij vermoordt hem met zijn ogen.

De aanloop.

Drie reusachtige, denderende stappen naar voren.

De leren bal wordt vol geraakt door de neus van Iremongers rechterschoen. De bal vliegt en het schot spat uiteen op de lat van het doel. Door de wind gedragen zeilt het leer met een boog terug, zelfs over het hoofd van Albert.

Een siddering gaat door het publiek.

De tegenpartij neemt bezit van de bal en het doel van Iremonger is leeg. De reus rent zo snel hij kan terug in de richting van zijn eigen goal. Halverwege struikelt hij over zijn eigen benen, languit op het drassige veld. Hij krabbelt overeind en weet met een uiterste krachtsinspanning nog net op tijd zijn eigen doelgebied te bereiken. Op tijd om te voorkomen dat de bal door een opponent in zijn verlaten doel wordt geschoten. Nu is het dringen voor het doel van Notts County. Vrijwel alle spelers hebben zich richting Alberts doel gespoed. De tegenstanders om te scoren, de Notts County-mannen om dat te voorkomen. Er is een ouderwetse scrimmage, een ondoorzichtig woud van benen. Albert legt hijgend de laatste drie meters af die tussen hem en zijn doellijn staan. Hij staat op het punt zich in in de loop om te draaien. Plotseling, vanuit het niets, verschijnt de bal voor Alberts rechtervoet, die alleen maar onderweg wil zijn naar de grond. Alberts voet treft het leer opnieuw vol: de bal verdwijnt snoeihard in de kruising.

Nooit schoot een doelman zo schit-te-rend in eigen doel.

Iremongers streep is the mother of all own goals.”

* “Off the field” was ongetwijfeld de “eigen goal” (Engels: o.g.) van Andres Escobar, die als gevolg daarvan – na afloop van het WK 1994 in de Verenigde Staten – terug in eigen land werd vermoord, het meest dramatisch. Zie: Nico Verbeek, Eigen doelpunt – voetbal en maffia in het Colombia van Escobar, Voetbal International, 2014.

(Tom Egbers, Tien helden en een hond – Een elftal verhalen, Uitgeverij Thomas Rap, Amsterdam 2014, blz 88-90)