Close

March 17, 2014

Immuniteit voor Fernando Ricksen c.s. in Rusland

zenit

“Het bezoek aan Medvedev was in die periode niet de laatste plichtpleging. Tussen de vele festiviteiten door gingen we in het Mariinsky Palace tevens op audientie bij Valentina Matvienko. Zij was de gouverneur alias burgemeester van Sint-Petersburg, die in 2011 voorzitter werd van de Russische Federatieraad. Het leverde opnieuw mooie plaatjes op. En voor Dick [Advocaat] een mooi aandenken. Tot zijn grote verrassing werd hij benoemd tot ereburger van de stad. Een onderscheiding waar Dick trots op was. En terecht. De laatste keer dat een buitenlander die erepenning kreeg was in 1866.

Wij spelers moesten het doen met een ferme handdruk. Dat betekende niet dat we helemaal met lege handen bleven staan. Met dank aan de politiecommissaris van Sint-Petersburg; die hoge pief, groot aanhanger van Zenit […] was zo blij met onze Europese triomftocht dat hij in al zijn enthousiasme met een wel heel apart cadeau kwam.

Hij schonk ons onschendbaarheid.

Ik wist niet wat ik hoorde. Onschendbaarheid? Met andere woorden: ik hoefde me, net als de rest van de ploeg, geen zorgen meer te maken als de politie me aanhield. Hij zorgde er hoogstpersoonlijk voor dat we direct door mochten.

Ik wist niet wat ik me daarbij moest voorstellen. Ik projecteerde het op Nederland. Stel je voor dat spelers van Ajax, Feyenoord of PSV na het winnen van de UEFA Cup mogen doen en laten wat ze willen. Met 160 kilometer per uur over de A2? Geen probleem. De bolide zomaar ergens op de stoep zetten zonder parkeerkaartje achter het raam? Het was allemaal niet meer nodig, ze zouden toch geen boete krijgen. Die werden, zoals afgesproken, verscheurd. Het land zou te klein zijn.

Van kritische politici had ik geen last. Ik bevond me niet in Nederland. Ik zat in Rusland. Een land waar dat allemaal wel kon. Ik weet wel, eigenlijk was het waanzin, het kan niet. Maar ik vond het wel handig.

De politiecommissaris hield woord. Hij gaf ons inderdaad onschendbaarheid. Het lukte hem echt om dat er doorheen te drukken. Als ze me in het vervolg aanhielden, hoefde ik maar te zeggen wie ik was en ik kon door. Ik hoefde niet meer met duizend roebel te slingeren zoals ik gewend was geweest. Jammer genoeg had ik er maar een keer profijt van. Ik voelde me er niet eens opgelaten bij. Kennelijk was ik in zo’n korte tijd meer Rus geworden dan ik ooit had kunnen denken.”

(Vincent de Vries, Vechtlust – Het bizarre leven van international Fernsando Ricksen, Voetbal International, Gouda 2013, blz 372-374)

Commentaar

In Rusland wordt corruptie (in casu de omkoopbaarheid van politie-agenten) dus kennelijk met corruptie (in casu machtsmisbruik door de commissaris van politie) bestreden. De politiecommissaris gedraagt zich alsof het onschendbaarheid verlenen aan bepaalde burgers een competentie,een bevoegdheid van hem persoonlijk is. Hij gedraagt zich als een zelf onschendbare vorst in een keizer- of koninkrijk. De staat dat ben ik! De staat is van mij! Het is mijn vorstendom!  Als dat ook in Rusland zo geldt is het wel een heel opmerkelijke hantering van het opportuniteitsbeginsel, het onder omstandigheden (in Nederland: gronden aan het algemeen belang ontleend!) afzien van strafrechtelijke vervolging. leidend tot een sepot (seponeren). Het verlenen van immuniteit (onschendbaarheid), onvervolgbaarheid is in dit geval een soort algemene gratieverlening-bij-voorbaat. Het was als een gunst, er werd een privilege (voorrecht) verleend aan de spelers van Zenit Sint-Petersburg. De tegenhanger van het doctrinaire opportuniteitsberginsel (vgl. de voordeelregel in het voetbal, spelregel 5) is het legaliteitsbeginsel dat bijvoorbeeld in Duitsland heldt: altijd vervolgen.