Close

March 26, 2014

Fergy, Giggsy, Rooney, Busby and Best

bale

“Omdat Ryan Giggs zo’n moeilijke jeugd had, is het geen verrassing dat hij later een identiteitscrisis doormaakte en moeite had zichzelf te vinden. Vooral dankzij Manchester United en Sir Alex Ferguson zou hij leren vrede te sluiten met zichzelf en het leven. United en Sir Alex vormden de surrogaatfamilie en surrogaatvader, en in het beschermde wereldje van de club vond hij de steun en warmte die hij als kind had gemist.

Fergie beschermde Ryan tegen de boze buitenwereld en legde hem in de watten. […] Ryan was destijds een uniek geval. Andere voetbalgenieen, zoals Beckham, Scholes en de broers Neville, zouden pas een paar jaar later op het toneel verschijnen. Fergie wist dat hij met Giggs een speciaal talent had binnengehaald, maar weerstond de verleiding dat wonderkind meteen voor de wolven te gooien. Hij koos voor een geleidelijke benadering waarin de jongen zou uitgroeien tot een legende. Die methode zou hij de komende twintig jaar ook toepassen op andere jonge sterren.

Fergy zette Ryan aanvankelijk slechts af en toe in en hield hem ver van de media die hij toen ook al niet vertrouwde. Ferguson droeg ze op de jongen met rust te laten. Nee, hij was niet beschikbaar voor een interview na een bijzonder goede wedstrijd; nee, hij schreef geen column in de krant; en nee, hij leende zijn gezicht niet voor advertenties of commercials. Dat zou allemaal pas gebeuren als hij, de trainer, besloot dat de tijd daar rijp voor was. Veertien jaar later vatte Ferguson zijn methode voor Ryan en zogeheten andere ‘jonge talentjes’ samen toen hij uitlegde hoe de nieuwe voetballer Wayne Rooney zou worden gemanaged. Hij zei: ‘we gaan die jongen niet vragen morgen al naar de top van de berg te klimmen. Wat voor ons belangrijk is, is dat hij over vijf jaar een topspeler is. We hebben nog heel wat werk te verzetten voor hij zijn talent volledig kan uitbuiten. Wij hebben de reputatie opgebouwd goed voor jonge spelers te zorgen. Hij wordt net zo goed beschermd als de anderen.’

Vanzelfsprekend was United met Giggs voorzichtiger dan een andere club zou zijn geweest. Ze hadden tenslotte ervaring met George Best, ook zo’n wonderkind. Twintig jaar later voelde de club zich nog steeds schuldig. Ze hadden niet genoeg gedaan om George zelf te helpen of hulp voor hem te zoeken. In de tijd van Matt Busby werd dat nog niet gedaan. Je sprak niet over problemen, maar klemde gewoon je tanden op elkaar. Busby was zeker geen therapeut of psycholoog en wilde dat ook niet zijn.

Ferguson had dezelfde achtergrond. Ook hij was opgegroeid met de gedachte dat ‘grote jongens niet huilen’. Maar eerlijk is eerlijk, in de loop der jaren stelde hij zijn opvattingen bij. Hij wist dat Ryan Giggs zijn aandacht nodig had en beschermd moest worden, en ook dat er vergelijkingen zouden worden getrokken tussen Ryan and George Best. Journalisten die onderzoek zouden doen naar Ryans achtergrond zouden ontdekken dat zijn ouders gescheiden waren, en zouden schrijven dat hij misschien wel net zo zou eindigen als de grote George Best. En dus bsloot Ferguson vanaf de allereerste dag dat dat niet zou gebeuren. Ryan zou geen George Best II worden, maar gewoon Ryan Giggs I.”

(Frank Worrall, Gareth Bale – DE biografie van de man van EUR 100.000.000, Uitgeverij Carrera, Amsterdam 2014, blz 76-78)