Close

December 4, 2013

Judo: taktische nederlaag, brul en klap

ruska

 

“Ik moet de eerste wereldkampioen nog zien die tegen zijn verlies kan. In de training verliezen is niet erg. In de training moet je gegooid durven worden. Je moet een enorm pak op je sodemieter durven krijgen, als je maar leert. Ik ben wat gegooid in mijn leven. Ik denk: bij de training mogen ze winnen, maar niet in de wedstrijd. De training is middel, de wedstrijd is doel. Je mag alleen maar van een tegenstander in een wedstrijd verliezen uit tactische overwegingen. Als ik bijvoorbeeld een Japanner verslagen heb, waarvoor ik eigenlijk bang ben, nou ja, bang, maar iemand die me een slinger kan geven, en ik heb hem verrast in een toernooi, dan zorg ik ervoor dat ik hem niet tegenkom in de herkansing. Want als ik dan poulewinnaar wordt, krijgt die verslagen Japanner de kans om zich tegen mij te revancheren.

Het reglement geeft iemand die van de poulewinnaar verloren heeft, de gelegenheid om via de herkansing terug te komen. Dus word ik geen poulewinnaar, maar zorg ik dat ik een onbelangrijke wedstrijd verlies, zodat ik die Japanner niet nog eens krijg. Dat is erkende tactiek.
Je wint een toernooi niet alleen op de mat, maar ook daarbuiten. Met die tegenstander van wie ik mezelf heb laten verliezen, reken ik later wel af.

[…]

“Ik begon de partij te draaien met een enorme schreeuw.Ik brulde naar Maejimi, die even schrok. In Japan had ik geleerd hoe je dan door moet gaan. Je pakt je tegenstander bij de revers, als de scheidsrechter even niet kijkt, en je geeft hem een dreun tegen zijn kaak, daar breek je hem mentaal helemaal mee. Je kunt ook zo’n kerel vastpakken en krak, flink heen en weer schudden, als een nat hondje, en je probeert zijn biceps fijn te knijpen.

Dus ik begon tegen Maejimi te brullen met zo’n overtuigende brul, zodat hij wist dat ik trek in hem had, ik stoof op hem af, rukte aan zijn revers en ik gaf hem een ontzettende klap. Pang, zijn kop klapte naar achteren, en toen gingen we judoen.

Misschien zijn er mensen die dit onsportief of smerig vinden. Maar het is gewoon een erkende tactiek. Als je tegenstander de kans krijgt, doet hij het ook. Wedstrijdjudo op dit niveau betekent verschrikkelijk hard vechten. Dat weet iedere topjudoka. En iedereen van dit peil heeft zijn eigen intimidatietactieken. De brul en de klap zijn Japanse uitvindingen.”

(Wim Koesen, Ruska – Triomf en tragiek van een judokampioen, Uitgeverij Thomas Rap,
Amsterdam 2011, blz 92-93, 123-124)