Close

January 17, 2013

Voetbaltaal: de “buikschuiver” is een Schwalbe…

klinsi

“De buikschuiver

De Klinsmann dive
Toen de Duitse aanvaller Jürgen Klinsmann in 1994 bij Tottenham Hotspur kwam spelen, was dat niet iets waar veel Engelsen op zaten te wachten. Een bedenkelijke reputatie was hem namelijk vooruit gereisd. Klinsmann stond te boek als een aansteller; eentje die zich, naar Duitse voetbaltraditie, bij elk tikkie gillend ter aarde stort, en met uitgekiende Schwalbes zijn tegenstander het bloed onder de nagels vandaan haalt. Daar houden Britten niet van. De voor sommige Engelsen wellicht al te blonde haardos van Klinsmann hielp ook al niet bij het tegengaan van stereotype anti-Duitse beelden.

Maar hoe kan het gaan? Al na Klinsmann’s eerste wedstrijd voor Tottenham bleek alle antipathie als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen. Hoe een goeie juich wonderen kan doen…

Klinsmann debuteert op 20 augustus 1994 tegen Sheffield Wednesday, en hij schenkt de Spurs meteen de winnende treffer (4-3). Direct na zijn doelpunt rent hij blij, in volle vaart over het veld richting de vakken met Spurs-supporters. Daar aangekomen. duikt hij met wijd
uitgestrekte armen zwevend naar voren, met een buiklanding als sluitstuk. Zijn roemruchte fopduik! Zijn medespelers volgen dartel zijn voorbeeld.

De ironie en de zelfspot van Klinsmann’s juich zijn briljant en nemen alle Engelsen onmiddellijk voor hem in. De Klinsmann dive is geboren, en tot op de dag van vandaag is het een begrip in het Engelse voetbal.

Na de wedstrijd, als hij alle harten heeft gewonnen, verklapte Klinsmann overigens dat de juichvondst niet uit zijn eigen koker kwam. Hij vertelde:
‘Het was een heel bijzonder moment, want voor de wedstrijd werden we in het stadion van Sheffield Wednesday verwelkomd met van die duikbordjes, 5.9, 5.8, dat soort geintjes en we moesten er allemaal om lachen. Teddy Sheringham kwam naar me toe en zei: “Jürgen, als je je eerste goal maakt hier, maken we allemaal een duik.” Het was net alsof alle puzzelstukjes opeens pasten, ik scoorde en het hele team kwam naar me toe en deed de duik. Het mooiste was dat zelfs alle Sheffieldsupporters erom lachten. Iedereen vatte het goed op, het was een prachtig begin van het seizoen.’

Pierre doet ‘m ook
Waarschijnlijk geïnspireerd door Klinsmann, was het Pierre van Hooijdonk, nog spelend voor NAC, die de buikschuiver in ons land grote bekendheid gaf.

Van Hooijdonk’s medespelers volgden zijn voorbeeld, zodat ook in Nederland een half elftal ludiek noodlandingen maakte als Van Hooijdonk had gescoord. Pierre doet ‘m allang niet meer, de buikschuiver. Van Hooijdonk: ‘Toen ik naar Celtic ging was het mooi geweest. Ik was 23 jaar en ik wilde beoordeeld worden op mijn kwaliteiten als spits en als doelpuntenmaker. Dat juichen leidde eigenlijk alleen maar af.Ik wilde niet de jongen van de buikschuiver worden.”

(Henk-Jan Grotenhuis en Tim Duyff, Het grote juichen – De geschiedenis van het triomfvertoon in het voetbal, Uitgeverij De Arbeiderspers/Het Sporthuis, Amsterdam/Antwerpen 2007, blz 76-78)

NB: Zie ook in siekmann.nl: “De vrije trappen van “Pi-Air”, onder: Voetbalwoordenboek: His Airness” in twee betekenissen.

Celebration of a goal (Laws of the Game: 12, Interpretation)

“While it is permissible for a player to demonstrate his joy when a goal has been scored, the celebration must not be excessive.

Reasonable celebrations are allowed, but the practice of choreographed celebrations is not to be encouraged when it results in excessive time-wasting and referees are instructed to intervene in such cases.

A player must be cautioned if
– in the opinion of the referee, he makes gestures which are provocative, derisory or inflammatory
– he climbs on to a perimeter fence to celebrate a goal being scored
– he removes his shirt or covers his head with his shirt
– he covers his head or face with a mask or other similar item

Leaving the field of play to celebrate a goal is not a cautionable offence in itself, but it is essential that players return to the field of play as soon as possible.

Referees are expected to act in a preventative manner and to exercise common sense in dealing with the celebration of a goal.”

Commentaar

Vanuit wetstechnisch perspectief is het opmerkelijk dat deze overtreding geen expliciete grondslag vindt in de “hoofdtekst” van de spelregels, de 17 Laws of the Game,
maar pas en alleen in de Interpretation. Impliciet zou je “excessive celebration” kunnen onderbengen bij “acting in a manner which shows a lack of respect for the game”, hetgeen een uitdrukkelijk in de Interpretation vermeld voorbeeld is van “unsporting behaviour” dat immers zelf wél in de hoofdtekst voorkomt.
De paragraaf “Celebration of a goal” is in de Interrpretation onmiddellijk na “unsporting behaviour”geplaatst. Beide kunnen met een waarschuwing (gele kaart) worden bestraft. Dit is een tweetal nevenargumenten om “excessive celebration” te verbinden
met “unsporting behaviour”.

De spelregels behoeven aanpassing om de positie van “excessive celebration of a goal” uitdrukkelijk aan te geven.

“Excessive celebration of a goal” kan ertoe leiden dat de juicher(s) zich feitelijk ook schuldig maakt (maken) aan “delaying the restart of play”, een overtreding waarop een gele kaart staat. Nu is het wel zo dat het bij deze gele kaart-overtreding in de Interpretation om “tactics” om tijd te rekken gaat. De daar genoemde voorbeelden geven dat ook aan (tijdrekken bij vrije schop, inworp e.d.). Zodra het triomfvertoon echter neerkomt op opzettelijk tijdrekken, zou het kunnen worden gebracht onder “delaying the restart of play”. Dat voorbeeld zou overigens ook uitdrukkelijk als optie aldaar vermeld behoren te worden.

NB: “Excessive time-wasting” in de paragraaf over “Celebration of a goal” is geen strafbaar tijdrekken in technische zin.Time-wasting is immers per definitie excessive. Hier wordt er kennelijk mee bedoeld dat er te veel tijd verloren gaat met het juichen. Het ware dan ook beter te speken van excessively waisting time: time-waisting is veeleer de terminus technicus voor tijdrekken.

Zou een speler met “rood” bestraft kunnen worden, wanneer beide overtredingen – ëxcessief juichen en opzettelijk tijdrekken – in één enkele handeling samenvallen? Daar geven de spelregels geen rechtstreeks antwoord op Vgl. in het strafrecht het fenomeen van “eendaadse samenloop” ofwel “concursus idealis”), waarbij echter maar één strafbepaling wordt toegepast; bij verschil die waarbij de zwaarste hoofdstraf is gesteld (in het geval van “excessive celebration” zou er dus geen verschil zijn: excessief juichen en opzettelijk tijdrekken worden even zwaar bestraft (gele kaart).

In de spelregels (Interpretation bij spelregel 5 – The Referee) heeft de paragraaf “More than one offence occurring at the same time” uitsluitend betrekking op “Offences committed by two players from the same team” en “Offences committed by players from different teams”.
Het eerste type overtredingen wordt als volgt toegelicht:
“the referee must punish the most serious offence when players [from the same team; RS] commit more than one offence at the same time”. Dit lijkt dezelfde oplossing als voor strafrechtelijke “eendaadse samenloop” bestaat, maar het betreft dan meer dan één speler”. Als twee of meer spelers samen disproportioneel juichen zou dit geval zich wel kunnen voordoen. De vraag is dan echter weer welke van de twee of meer spelers de scheidsrechter dient te bestraffen. De doelpuntenmaker die het juichvertoon start (hetgeen normaliter het geval is)?
Vgl. in dit verband: indien bij een vrije schop een muurtje wordt gevormd zonder dat de vereiste afstand in acht wordt genomen, wordt de uiterst links in de muur staande speler (gezien vanuit de positie van de scheidsrechter) bestraft met een waarschuwing (gele kaart) (zie: Aanvullende instructies werkgroep spelregels veldvoetbal, Hoofdstuk 12 onder C).

Het shirt uit- of over het hoofd trekken bij het juichen is strafbaar, volgens de Interpretation bij regel 12. Volgens Decision 1 bij spelregel 4 (The Players’ Equipment): “Players must not reveal undergarments showing [political, religious or personal] slogans [or statements] or advertising. A player removing his jersey or shirt to reveal slogans or advertising will be sanctioned by the competition organiser.”

Het speelveld verlaten om te juichen is als zodanig niet strafbaar, zegt de Interpretation bij regel 12. Normaliter is dat wel het geval, wanneer het opzettelijk gebeurt zonder toestemming van de scheidsrechter (“deliberately leaving the field of play without the referee’s permission”).

Alle casuïstiek die “Het grote juichen”, de studie van Grotenhuis en Duyff, wordt behandeld zou in beginsel getoetst kunnen en moeten worden aan de paragraaf over “Celebration of a goal”. Zij hebben dat zelf niet gedaan. In hun Inleiding wijzen zij er wel op dat de UEFA in 2004 het uittrekken van het shirt ging bestraffen met een gele kaart (p. 10). Ook vermelden ze in de Inleiding dat men bij het AZ van trainer Co Adriaanse en manager voetbalzaken Martin van Geel grote waarde hechtte aan discipline en correct gedrag. Er bestond een gedragsreglement dat zich ook uitsprak over de manier van juichen. Narcistisch juichen was uit den boze. Van Geel zei indertijd dat spelers uitvoerig kregen uitgelegd wat “narcistisch juichen” was en waarom het bij AZ verboden was(!) (p. 14).