Close

January 4, 2013

Het mini-toernooi van UNPO in Den Haag

 

“[…] het Zuid-Moluks voetbalelftal [heeft] twee heuse interlands […] gespeeld: tegen West-Papoea en Tsjetsjenie. […] Het gebeurt op sportcomplex De Verademing in hartje Den Haag, op 23 juni 2005. Twee interlands in een paar uur tijd.

Op een saai terrein naast een bombastische energiecentrale vindt zomeravondvoetbal op internationaal niveau plaats. Het is het toernooi om de UNPO-cup, de Unpresented Nations and Peoples Organization. De UNPO is in 1991 in het Haagse Vredespaleis opgericht. De organisatie vertegenwoordigt tientallen volken die een eigen staat willen, maar niet erkend worden. UNPO organiseert congressen, probeert de belangen van deze volken te behartigen, te lobbyen bij de Verenigde Naties en de Europese Unie en hoopt de internationale opinie te beïnvloeden. Wie lid wil worden, moet eerst bewijzen democratie hoog in het vaandel te hebben en geen geweld na te streven. De RMS [Republiek der Zuid-Molukken] is één van de ‘lidstaten’ van het eerste uur.

Ter gelegenheid van de algemene vergadering van de UNPO in Den Haag wordt het mini-toernooi gespeeld. Op een voormalig vuilverbrandingsterrein, voor nog minder toeschouwers dan bij een gemiddelde pupillenwedstrijd.

Het Zuid-Moluks elftal kent geen grote, afgetrainde voetbalsterren. Het zijn jongens die uit de wijken van Capelle en Krimpen zijn geplukt en een aardig potje kunnen voetballen. Maar ze zijn niet minder fanatiek en zijn trots op het witte shirt met de rood-wit-groen-blauwe baan van de RMS. Achter het doel hangt een dito vlag. […]

Volgens een van de weinige verslagen van dat toernooi heeft de RMS een uitgebalanceerd, dynamisch en technisch team. Toch staan ze tegen West-Papoea lange tijd achter. Pas twee minuten voor tijd maken ze gelijk, waarna ze de strafschoppen beter nemen.

Een uur later, in de finale tegen de Tsjetsjeense republiek Itsjkeria, gaat de RMS furieus van start. Al snel staan de Molukkers met 2-0 voor. De Tsjetsjenen, die Zuid-Kameroen hebben verslagen, hebben een fysieke speelstijl en brengen de spanning terug (2-1). Het wordt even onvriendelijk. En zoals het goede Molukkers en Tsjetsjenen betaamt, vindt er een stevig opstootje plaats. Uiteindelijk beslist het Zuid-Moluks elftal de wedstrijd met een [derde] en [vierde] treffer, allemaal onder de goedkeurende blik van Frieda Souhuwar-Tomasoa, kabinetslid van de RMS-regering in ballingschap.

En omdat het toernooi in de geest van Pierre de Coubertin wordt gespeeld, en meedoen belangrijker is dan winnen, krijgen alle teams een even grote beker, al verlaten de spelers van West-Papoea het toernooi reeds voor de prijsuitreiking.”

(Tonny van der Mee, Simon Tahamata en de andere Molukse voetbalhelden in dienst van Oranje, Kick uitgevers, Rotterdam 2012, blz 214-215)