Close

November 27, 2012

De vrije trappen van “Pi-Air”

foto: Maarten Sprangh

“De vrije trap van Pierre van Hooijdonk

SC Freiburg-Feyenoord wordt de wedstrijd van DE vrije trap van Pierre van Hooijdonk. In zijn gehele loopbaan scoorde hij altijd en overal, vaak uit een sublieme vrije trap, maar nooit was het zo mooi en zo belangrijk als op deze donderdagavond in het koude Freiburg. We schrijven de 58e minuut als Van Hooijdonk bij een 2-0 achterstand vanaf de linkerkant van het veld aanlegt voor een vrije trap. Even daarvoor is Smolarek daar ten val gebracht. De actuele situatie laat zich het best vertellen door Evert ten Napel, die deze avond het live-verslag voor de NOS verzorgt.
Vrije trappen bij Feyenoord neemt Pierre van Hooijdonk.
Dit is niet de positie waaruit je direct kunt scoren.
Want ik zou niet weten hoe Van Hooijdonk de bal vanaf deze plek langs die grote lange doelman Golz zou moeten krijgen.
Zo dus!
Goeie genade!!
Hohohohoho!!
Daarmee logenstraft Van Hooijdonk alle speculaties.
En wordt hij geknuffeld.
Als een granaat gaat-ie erin.
Achttien karaat, werkelijk schitterend.
Een tien!
Op voorhand denk je: dat is onmogelijk.
Dat moet die keeper toch ook geweten hebben.
Een wonderschone vrije trap, misschien wel de mooiste van dit seizoen.
En mogelijk ook de belangrijkste.

Tot zover Ten Napel.

Van Hooijdonk heeft zojuist de bal met veel effect over de doelman in de verre hoek gekruld, via de binnenkant van de paal. Een doelpunt van welhaast mathematische perfectie, vanaf een schier onmogelijke plek op ruim 30 meter afstand van het doel. En een belangrijk doelpunt is het zeker! Want Feyenoord keek op dat moment tegen een 2-0 achterstand aan en leek niet bij de les. Uitschakeling dreigde.”

(Jeroen van den Berg, “Feyenoord 2002 – Reconstructie
van een gouden jaar”, Uitgeverij De Boekenmakers, Eindhoven 2012, blz 92-93)

“Toen versierde de kleine Smolarek aan de linkerkant van het veld een vrije trap. Terwijl de luchtmacht van Feyenoord zich naar het front spoedde, meldde Van Hooijdonk zich als vaste vrije trappenman bij de bal. […]

Er ging een prettige siddering door De Kuip wanneer Van Hooijdonk zijn aanloop nam. Het was een comfortabele gedachte dat hij Feyenoord in moeizame wedstrijden vanuit het niets verlichting kon brengen. Eén moment was voldoende om het wedstrijdbeeld te doen kantelen. Het spel was nog steeds mager, maar met zijn vrije trap gaf Van Hooijdonk het team onmiskenbaar een psychologisch voordeel mee.

De bal lag op 10 meter van de zijlijn ter hoogte van de 16-meterlijn. De afstand tot het doel bedroeg hemelsbreed 30,5 meter, terwijl het muurtje zich net buiten de eglementaire afstand van 9,15 meter bevond. Twee man sterk, dat was volgens doelman Golz voldoende. Hij had de muurmannen op een logische plaats geposteerd. Zij dekten de korte hoek af en hielden de armen loodrecht langs het lichaam. Bescherming van de edele delen was natuurlijk nicht i[n] Frage. Er zou een voorzet volgen, zoveel was ook de tweemansbrigade duidelijk. Zelf stond Golz iets rechts van het midden. Het hele doel was nu afgeschermd door de boomlange keeper die met zijn knoerten van armen veel reikwijdte had. Toen Van Hooijdonk zijn aanloop startte, wees Golz naar rechts: blijf attent op die korte hoek! Dat zag de rug van het muurtje natuurlijk niet, maar keepers hebben zo hun rituelen om zichzelf gerust te stellen.
[…]
De laatste stap van Van Hooijdonk was zoals altijd lang. Hij zette zijn rechtervoet geconcentreerd onder de bal. De kracht van het schot was groot, wat een uitzwaai van beide benen tot gevolg had. Van Hooijdonk zweefde een flink stuk door de lucht. Maar hoe mooi het ook voor de overlevering was geweest, het was niet zijn bedoeling om direct te scoren. De goal diende slechts als richtpunt bij deze operatie.

Het moest op zijn minst lastig zijn om de bal te verdedigen. Dan zou het eventueel een doelpunt kunnen worden. Er hoefde maar iemand tegen aan te lopen of Golz was kansloos. Een smerige stuit hielp ook mee om de boel op stang te jagen. Er was van alles mogelijk, maar vanaf deze afstand had zelfs Van Hooijdonk het niet voor het zeggen. Hij had geluk nodig om Freiburg te kunnen verrassen.

De bal vloog, draaide en vloog. Hangen! De schutter had het geluk aan zijn zijde! Golz zakte van ellende in elkaar toen Van Hooijdonk met een onwaarschijnlijk schot alle natuurkundige wetten ongeldig maakte. ‘Mensch, [M]ensch, unglaublich; , stamelde de commentator van de ZDF ontzet. Evert twen Napel riep ‘zo dus’ e overtroefde Van Hooijdonk met zijn originele commentaar. Die had gelukkig geen tijd voor alle clichés en rende uitzinnig weg.
Een reconstructie:

Door een vreemde curve was de bal met een rotgang net over de vingertoppen van de uitkomende Golz gevlogen. Via de binnenkant van het doel, iets onder de rechterbovenhoek sloeg hij hard tegen de achterkant, en rolde door zijn hoge snelheid schuin terug het veld in. Pas na 5 meter, ter hoogte van Erdgas, bleef het speeltuig doodgemoedereerd liggen. Nu was voldoende aangetoond dat er een wonder was geschied. De Nationalsturmer was inmiddels bij de dug-out aanbeland en zocht uit solidariteit contact met Van Gastel.”

(Gerrit-Jan van Heemst, “De dag van Pim en Pierre – Het verhaal achter de UEFA Cupwinst van Feyenoord”, Uitgeverij Amstel Sport, Amsterdam/Antwerpen 2009, blz 56-59)

“Van Persie ‘steelt’ vrije trap van Van Hooijdonk

De 1-1 zelf is niet het enige incident. Jongeling Robin van Persie laat zich in dit duel van zijn slechtste zijde zien. Allereerst verschijnt hij veel te laat voor de wedstrijd, want hij heeft niet opgemerkt dat die nacht de zomertijd is ingegaan. Van Marwijk straft hem onmiddellijk door Leonardo op te stellen in plaats van Van Persie. In zijn zucht naar eerherstel verbaast de in de tweede helft ingevallen Van Persie vriend en vijand door zomaar ineens een vrije trap te nemen en daarmee en plein public
de autoriteit van de gereed staande Pierre van Hooijdonk aan te tasten. Overigens is de vrije trap van Van Persie schitterend en moet doelman Sinouh tot het uiterste gaan om redding te brengen.

Van Hooijdonk is in het geheel niet blij met de actie van Van Persie, maar houdt zich in. Van Marwijk niet. Hij is not amused en zegt na de wedstrijd: ‘Dit kan echt niet. Ik ben heel boos op Robin. Hoe kun je nu voor zo’n belangrijke wedstrijd te laat komen? En dat hij daarna als invaller ineens voor eigen succes wil gaan en die vrije trap neemt, dat vond ik gênant. We stonden met 0-1 achter. Pierre loste het overigens goed op door geen problemen te maken.’

Van Hooijdonk heeft direct na de wedstrijd met Van Persie over het incident gesproken. Zijn reactie laat aan duidelijkheid niets over: ‘Neem van mij aan dat het nooit meer gebeurt’, aldus de topscorer van Feyenoord.”

(Jeroen van den Berg, “Feyenoord 2002 – Reconstructie
van een gouden jaar”, Uitgeverij De Boekenmakers, Eindhoven 2012, blz 164)

“Op links was Robin van Persie sterk. Hij had zich in het duel met RKC nog de woede van coach en ploeggenoten – en dan vooral van Pierre van Hooijdonk – op de hals gehaald. Pi-Air stond in die wedstrijd paraat om een halfuur voor tijd een vrije trap te nemen. Met een 0-1 achterstand drong de tijd, het was een belangrijk moment voor de specialist. Maar Van Persie verlegde de reeds neergelegde bal en schoot tot verbijstering van Van Hooijdonk zelf. RKC-doelman Khalid Sinou tikte de bal uit het doel.

Van Hooijdonk sprak klare taal tegen de jongeling. Dit soort gedrag was niet goed voor het team. Het was ontoelaatbaar dat zulke akkefietjes het succes in gevaar brachten. Alle neuzen moesten dezelfde kant op blijven staan.”

(Gerrit-Jan van Heemst, “De dag van Pim en Pierre – Het verhaal achter de UEFA Cupwinst van Feyenoord”, Uitgeverij Amstel Sport, Amsterdam/Antwerpen 2009, blz 145)

Voetbalwoordenboek: “His Airness” in twee betekenissen

“Pi-Air
De bijnaam van Pierre van Hooijdonk (RBC, NAC, Celtic, Nottingham Forest, Vitesse en Oranje), de kopsterke spits die heerst in de lucht.”

Piërren
Pierre van Hooijdonk, bijgenaamd ‘Pi-Air’, placht als speler van NAC na een doelpunt te hebben gescoord languit voorover over het veld te buikschuiven als een landend vliegtuig.”

(Rob Siekmann en Frans Duivis, “Voetbal!”, Uitgeverij Het Spectrum, Utrecht 2000, blz 134,135)

“Aan de Beatrixstraat droeg Van Hooijdonk met 46 treffers in twee seizoenen fors bij aan de promotie naar de eredivisie in 1993. Doelpunten vierde hij hij regelmatig door de armen als vleugels te spreiden en een paar meter op de buik over het gras te glijden. Het NAC-publiek bedacht daarom de bijnaam ‘Pi-Air’ voor hem.”

(Gerrit-Jan van Heemst, “De dag van Pim en Pierre – Hrt verhaal achter de UEFA Cupwinst van Feyenoord”, Uitgeverij Amstel Sport, Amsterdam/Antwerpen 2009, blz 22)

“We zijn in Steenbergen op bezoek in het ouderlijk huis van misschien wel de beste Nederlandse pinchhitter ooit, Pierre van Hooijdonk.Pinchhitter is een ander woord voor doelpuntenmachine, supersub of breekijzer; en slaat op de sleutelrol die Pierre van Hooijdonk speelde tijdens zijn voetbalcarrière. Hij werd vaak pas halverwege de wedstrijd ingebracht om de wedstrijd om te gooien of een achterstand in te halen.

Hij Moest Scoren.

Dit lukte hem dan ook meestal, en dat leverde hem de geuzennaam Pi-Air op (omdat hij zo hoog kon springen), én een liedje dat de fans speciaal voor hem opnamen: ‘Put your hands up for Pi-Air’.”

(Diana Kuip, “Voetbalmoeders – 11 moeders over hun zoon, voetbal en eten”, Uitgeverij Prometheus, Amsterdam i.s.m. Keff & Dessing Publishing, blz 51)