Close

October 2, 2012

De doodschop: Battiston, Hoekman, Kokmeijer

kokmeijer

“Voor Niels Kokmeijer eindigde alles op die frisse decemberavond 2004. Tientallen keren heeft hij de beelden teruggezien. De commentator van dienst kondigde het fragment met tegenzin aan. Hij keek er liever niet naar.

Sparta claimde een strafschop, maar het spel ging verder en halverwege de helft van Go Ahead Eagles stonf Kokmeijer vrij. Hij wilde, denkend aan het kostbare punt dat binnen bereik was, de bal ver naar voren spelen. Op dat moment stopte invaller Rachid Bouaouzan zijn frustratie in een vliegende tackle. Met twee gestrekte benen torpedeerde hij zijn tegenstander. Door de klap zwiepte het rechterbeen van Kokmeijer naar achteren. Hij viel, keek en vreesde het ergste. Tegen de toegesnelde verzorger zei hij: ‘Ik voetbal nooit meer.’
[…]
Kokmeijer vond simpelweg dat er grenzen waren overschreden en deed op 22 december 2004 aangifte van zware mishandeling. ‘Hier is sprake van een bijzondere situatie en een overtreding die boven een bepaalde grens zit. En dat kun je niet afdoen met een rode kaart of schorsing, aldus de persofficier van het Openbaar Ministerie, dat na een vooronderzoek besloot er werk van te maken. […]

Conform de eis van de officier van justitie werd Bouaouzan op 10 augustus 2005 veroordeeld tot een celstraf van zes maanden voorwaardelijk, plus een taakstraf van 200 in plaats van de geëiste 240 uur. Een beroepscommissie [het Gerechtshof, in hoger beroep; RS] in Den Haag vond echter dat Bouaouzan al genoeg verguisd was in de media, in de stadions en op straat. Maatschappelijk werk bleef de Spartaan bespaard. De tuchtcommissie van de Nederlandse voetbalbond schorste hem voor twaalf wedstrijden, waarvan twee voorwaardelijk. Door Sparta werd hij tijdelijk teruggezet naar het tweede elftal. Ook het trainingskamp in januari 2005 ging aan zijn neus voorbij.

Los van de strafrechtelijke procedure begon KOkmeijer een juridisch gevecht waarin hij een vergoeding van 850. 000 euro eiste. Het bedrag zou ter compensatie van zijn geruïneerde carrière dienen. Omdat de televisiebeelden aan duidelijkheid niets te wensen overlieten, hadden de eerste verbale schermutselingen in de rechtszaal veel weg van een farce. De advocaat van Bouaouzan deed verwoede pogingen om de overtreding te bagatellliseren.
[…]
Tijdens de strafzaak had Chrisje Zuur, de raadsvrouw van Bouaouzan het over een ‘alledaagse doodschop’. Volgens de jonge Marokkaanse aanvaller zelf was het niet meer geweest dan een harde sliding. […]

In maart 2006 werd Kokmeijer door de arbitragecommissie [van de KNVB; RS] een voorlopige voorziening van 100.000 euro toegekend. Het was de opmaat voor een gerechtelijke bodemprocedure.[…]

Meer dan drie jaar na het incident, in november 2007, kon het dossier Kokmeijer versus Bouaouzan gesloten worden. Na maandenlange onderhandelingen kwamen beide partijen een schikking overeen. Op straffe van een fikse boete mogen over de hoogte van het bedrag evenwel geen mededelingen gedaan worden. […}”

(Yoeri van den Busken, “De tragedies”, De nationale voetbalbibliotheek 02, Uitgeverij De Boekenmakers, Eindhoven 2008, blz 41-42, 45-47)