Close

July 8, 2012

De reputatie van de “Hollandse School”: ben jij niet Ronald Koeman?

Ronald Koeman - Barcelona

“[…] tot mijn grote vreugde zit ik eind oktober 2007 aan tafel met de voorzitter, Christian Bustamante en de vicevoorzitter Leo Vargas, van Pudahuel Barrancas, een club uit de Chileense derde divisie.

[…]

‘Wij dachten allebei dat jij hem was’, wijzen de twee teleurgesteld naar Ronald Koeman. Koeman staat op de voorkant van mijn Engelstalige boekje Ajax Training Sessions, een handboekje met allerlei oefenvormen die ik bij Ajax heb gezien. Ik had het boek, samen met mijn cv, naar alle clubs in de derde divisie gestuurd die ook maar een beetje in de buurt van mijn huis spelen. Op die cv stond overduidelijk mijn naam en niet die van Ronald Koeman, maar dat weerhield het duo er niet van te denken dat de oud-speler van het Nederlands elftal, Barcelona, PSV, Ajax en Feyenoord en op dat moment trainer van PSV, naar Chili was geemigreerd en lukraak aan het solliciteren was geslagen bij armoedige clubs uit de derde divisie terwijl echtgenote Bartina Koeman al thee aan het zetten was in hun nieuwe huis in Pudahuel, daarmee een nieuw sober leven beginnend.

De meeste trainers zouden in deze situatie of in de lach schieten, of direct de gemeente Pudahuel verlaten, maar ik ben op dat moment dusdanig toe aan een nieuwe voetbaluitdaging dat ik het boekje gewoon omkeer en zeg dat ik de schrijver ben. Ik wijs naar mijn foto op de achterkant.

‘Wel heb ik net zo lang gestudeerd voor trainer als Ronald Koeman, heb ik in jaren meer trainerservaring en denk ik een ideale persoon te zijn voor jullie club.’

Ik pak mijn cv erbij en leg uit dat ik drie keer kampioen ben geweest van een derde divisie, dat ik erg veel ervaring heb met het werken met jeugd en dat ik ook nog eens in Pudahuel woon. Bij dit duo lijkt het me een goed idee juist niet te zeggen dat mijn huis in Ciudad de los Valles staat; ik ben een van hen.

De bestuursleden zeggen dat ze zich even moeten terugtrekken, en ik vermoed dat ze me weg gaan sturen in de hoop een dezer dagen alsnog Ronald Koeman, Henk ten Cate of Frank Rijkaard aan te kunnen trekken. Maar als de twee terugkomen, vertellen ze me dat ik ben aangenomen. Ik val van de ene verbazing in de andere en twijfel eraan of ik dit allemaal wel serieus kan nemen.

‘Eerst wil ik graag wat meer over de club weten’, zeg ik.”

(Jorrit Smink, “Dromen, pesos en spelersvrouwen – Het onwaarschijnlijke verhaal van een Nederlandse trainer in de Zuid-Amerikaanse profvoetbaljungle”, Uitgeverij Amstel Sport, Amsterdam/Antwerpen 2009, blz 21-23)