Close

May 17, 2012

“Te koop AZ”: curatoren aan het werk, geen side kicks, een lek en die ene euro

Eigen curator

“Een paar dagen voor de persconferentie namen we een besluit waar we veel plezier van hebben beleefd. Op advies van René Nelissen hebben we zelf een topcurator in de arm genomen. Deze curator ging vanaf dat moment AZ bijstaan. Hij was op de hoogte van alle procedures, de aanpak en hij kon ons helpen met het ontwikkelen van een voor AZ slimme strategie. Het bleek een gouden greep te zijn. Hij heeft ons langs de klippen van alle wetten geleid en ons voor veel juridische valkuilen behoed. Bovendien was hij een meester in onderhandelen. Hij wist exact wat de mogelijkheden waren en tot welke grenzen wij konden gaan. Bij AZ is maar weer eens bewezen dat als je op bepaalde terreinen de kennis ontbeert, je deze deskundigheid moet inhuren. Een manager moet uitsluitend zaken doen die hij begrijpt.”

Geen side kicks in de media

“Een andere belangrijke beslissing in onze mediastrategie was om niet aan programma’s deel te nemen waarbij ook andere gasten aan tafel zitten. In zo’n setting kan het onderwerp – AZ – een ongewenste wending krijgen omdat een van de andere gesprekspartners over DSB of Dirk Scheringa zou kunnen beginnen. Dat zou de duidelijkheid over AZ beïnvloeden. Alle interviews voor de tv en radio zijn gehonoreerd. Verzoeken van praatprogramma’s als De Wereld Draait Door en Pauw & Witteman werden om deze reden niet gehonoreerd. De keuze om het voor AZ goed te doen stond bovenaan in alle afwegingen. Overigens zouden de Jakhalzen met een interview wel welkom zijn geweest. Het ging om de vorm van het interview, niet om het soort programma.”

Een lek

“De eerste echte ruzie ontstond toen ik werd gebeld door een journalist van het Algemeen Dagblad. Deze krant was in het bezit van een kopie van een conceptrapport van PwC waarin de totale financiële situatie van AZ stond beschreven. Hij vroeg mij of ik daar commentaar op wilde geven. Een bizarre situatie, omdat wij als management van AZ dit rapport nog niet eens kenden. Op het moment dat hij belde, zaten wij in een vergadering bij de curator. Ik meldde hem mijn telefoontje met het AD en er ontstond een vorm van stress. Wij legden uit dat dit een typisch voorbeeld is van de mediagevoeligheid van voetbalzaken. De belangen zijn groot en voetbalscoops hebben een hoge nieuwswaarde. Ik suggereerde dat een kopie van het rapport snel is gemaakt, misschien zelfs wel door een medewerker van de reproafdeling. Deze terloopse opmerking viel absoluut in verkeerde aarde.Uiteindelijk werden wij zelfs beschuldigd als mogelijke partij die gelekt heeft. Bizar, want we beschikten niet eens over het rapport. De maat was vol en het was oorlog.

De persvoorlichter van de curator probeerde de zaak bij het AD nog te redden. Tevergeefs. Ze kregen een kans om te reageren, maar het artikel werd geplaatst. Een harde kennismaking voor de curator met de voetbaljournalistiek. Het incident werd tot de bodem uitgezocht. Maanden later kregen wij te horen dat het lek niet bij AZ zat.”

‘Curatoren aan het werk’

“Maar ook van andere kanten werd er actie ondernomen. Op de tribunes verschenen de eerste spandoeken met een duidelijke boodschap voor de curatoren. ‘Curatoren aan het werk, de kogel moet door de kerk’ en ‘AZ is geen pion, de kogel moet door het stadion’. De leuzen van deze spandoeken werden ook door de pers opgepakt en kwamen zo onder de aandacht van de curator. Hij informeerde of het mogelijk was om dit soort teksten in het vervolg te verwijderen. Maar de supporters van AZ hadden zich tot nu toe zeer correct opgesteld. Ze hadden maanden geduld getoond en een actie met een spandoek is een van de weinige actiemiddelen die ze tot hun beschikking hebben. Als de toekomst van AZ echt op het spel zou staan, dan zouden er ongetwijfeld andere acties volgen. De curator kreeg zo langzamerhand door dat een voetbalclub toch wat anders is dan de bedrijven waar hij tot nu toe mee te maken had gehad.”

Die ene euro

“De curatoren hebben de afgelopen maanden geprobeerd voor zowel het stadion als de aandelen van de club een externe koper te vinden. Dat is uiteindelijk niet gelukt. De curatoren zijn AZ behulpzaam geweest in het zoeken naar een geschikte oplossing. Het uitgangspunt van de curatoren is altijd om de continuïteit van AZ te waarborgen. De verkoop van de aandelen gebeurde voor het symbolische bedrag van één euro. Dat leverde nog de nodige hilariteit op, want op het moment van de overdracht had niemand van de AZ-delegatie een 1-euro-munt bij zich. Gelukkig vond Wouter van Zetten, onze juridische man, nog een euromunt in zijn broekzak en kon de transactie doorgaan.”

(Toon Gerbrands, “Te koop AZ – Coachen van onzekerheid”, Pharos Uitgevers, Beilen 2011, blz. 22, 26, 51, 76-77, 98)

Andere literatuur over AZ

Gerrit Valk, “AZ is de naam! Geschiedenis van het betaald voetbal in Alkmaar”, Uitgeverij L.J. Veen, Amsterdam/Antwerpen 2004 [handelseditie van academisch proefschrift verdedigd aan de Universiteit van Amsterdam]