Close

March 14, 2012

Menotti: “Links voetbal”

img_menotti

Ook dát heeft al eens bestaan en niet alleen met het linkerbeen door “linkspoten”.

In Iwan van Duren en Marcel Rözer’s “Voetbal in een vuile oorlog” (2008) – een “stoeptegel” van Matty Verkamman’s uitgeverij deBuitenspelers (zulke boeken hebben inderdaad de totale oppervlakte van een gemiddelde stoeptegel, zij het als rechthoek, maar zijn minder zwaar) wordt uit de doeken gedaan dat Luis Menotti, de bondscoach van wereldkampioen Argentinië In de jaren zeventig van de vorige eeuw, toen hij destijds nog clubcoach was al geschiedenis schreef door met Huracan kampioen te worden. En wel met voetbal dat men in zijn land nog niet kende. Mooi voetbal, spectaculair, met de creativiteit van de spelers als uitgangspunt. Links voetbal werd het ook wel genoemd, omdat Menotti een verklaard communist was.

Om Menotti goed te kunnen begrijpen, moeten we weten dat hij opgroeide in een tijd waarin er veel sympathie bestond voor linkse hervormingen. Zijn ideeën over voetbal sloten aan bij de linkse beweging. De creatieve uitgangspunten van de trainer Menotti vonden aanhang bij de jeugd, de hervormingsgezinden in Argentinië. Je zou kunnen zeggen dat de processen in de maatschappij in het begin van de jaren zeventig en het voetbal van Menotti goed bij elkaar pasten. Die tijd werd ook wel de “Lente van ‘73” genoemd. Menotti was toen dus niet alleen iemand die door zijn teams geweldig voetbal liet spelen dat de Argentijnen zeer aansprak, maar hij representeerde ook de gedachte dat positieve maatschappelijke verandering mogelijk was. Spelers van Huracan vormden destijds de basis van het nationale elftal met creatievelingen als Ardiles en Houseman. Die elftallen speelden snel, kort combinatievoetbal, altijd met aanvallende intenties. “Borrocoto” werd dat speltype genoemd.

Zou “rechts voetbal” dan behoudend zijn, met het accent op de verdediging en de counter. Of gaat dat alleen op als de coach een conservatieve politieke stroming aanhangt?